WYPADANIE WŁOSÓW

Łysienie androgenowe występuje u ok. 50 % populacji powyżej 40. r. ż; zarówno u kobiet jak i mężczyzn. Mechanizm powstawania łysienia związany jest z przemianą testosteronu w dihydrotestosteron, który prowadzi do miniaturyzacji mieszków włosowych,

Wydłuża się ich okres telogenu, okres anagenu ulega skróceniu a produkowany włos staję się coraz cieńszy i krótszy.

Rozpoznanie choroby stawiane jest na podstawie obrazu klinicznego. Chorobie tej nie towarzyszą żadne objawy dodatkowe ale postępująca utrata włosów dla wielu chorych stanowi poważny problem psychiczny.

 

ANDROGENOWE MĘSKIE

Trwała utrata włosów rozpoczynająca się od kątów czołowych i na szczycie głowy. Występuje powszechnie i może być poprzedzona w młodszym wieku nasilonym łojotokiem lub łupieżem tłustym.

Etiopatogeneza nie jest poznana. Uważa się, iż znaczenie maja czynniki genetyczne. Dziedziczenie jest autosomalne dominujące. Różna penetracja genu odpowiada za różne nasilenie objawów. Oprócz genów czynnikiem warunkującym przebieg choroby są hormony a w szczególności dihydrotestosteron stymulujący wzrost włosów na twarzy i w okolicy narządów płciowych a hamujący wzrost włosów na głowie.

W łysieniu androgenowym dochodzi do wydłużenia fazy telogenowej wzrostu włosa i skrócenia fazy anagenowej proporcjonalnie do nasilenia procesu wypadania włosów. Trichoskan ma podstawowe znaczenie w określeniu kierunku i rokowania w chorobie.

Leczenie:

  • przeciwbakteryjne
  • przeciwłojotokowe
  • minoksydyl
  • finasteryd
  • przeszczep włosów

ANDROGENOWE KOBIET

Utrata włosów zbliżona do typu męskiego lub rozlana. Występuje rzadko i pojawia się po 30 r. ż. W odmianie typu męskiego rolę odgrywają czynniki genetyczne i hormonalne. W odmianie rozlanej stężenia androgenów są w górnej granicy normy lub nieznacznie podwyższone. Znaczenie dla hiperandrogenizmu mają zaburzenia wewnątrzwydzielnicze i stosowanie androgenów i syntetycznych progesteronów.

Czynniki prowokujące wypadanie włosów: szampony, lakiery do włosów, farby do włosów, stres.

Leczenie:

  • przyczynowe
  • odpowiednie leki hormonalne
  • minoksydyl miejscowo

TELOGENOWE

Łysieniem telogenowym określa się nagłą i uogólnioną utratę  włosów, wywołaną różnymi przyczynami. Najczęściej łysienie telogenowe występuje u kobiet między 30.a 60. r.ż.

Choroba najczęściej rozpoczyna się nagle masywną utratą włosów z szybko postępującym

przerzedzeniem.

W postaci ostrej najczęstszymi czynnikami wywołującymi telogen effluvium są:

  • stres,
  • choroby przebiegające z gorączką,
  • ciąża,
  • przewlekłe choroby ogólnoustrojowe,
  • leki,
  • utrata krwi,
  • zabiegi chirurgiczne,
  • restrykcyjne diety
  • hiperwitaminoza A.

 

U większości chorych niezbędne jest wykonanie badań laboratoryjnych oraz badań włosów np. trichoskopii  lub trichogramu, określenie dziennej utraty włosów a w niektórych przypadkach nawet biopsji.

Rokowanie w ostrym telogen effluvium jest na ogół pomyślne. W większości przypadków uzyskuje się samoistny odrost. Niezmiernie ważne jest ustalenie czynnika przyczynowego i jego usuniecie.

W około 1/3 przypadków jednak jego ustalenie nie jest możliwe zaś w przewlekłej postaci łysienia ze względu na czas trwania procesu chorobotwórczego bardzo trudny.

 

Obecnie medycyna dysponuje wieloma metodami leczenia nie tylko powstrzymującymi proces łysienia ale także wpływającymi na odrost:

  • Osocze bogatopłytkowe
  • Mezoterapia biomimetyczna
  • Leczenie farmakologiczne

 

 

 

Te zabiegi w tym POMOGĄ
Informacje +48 668 793 039