ZNAMIONA BARWNIKOWE

Znamiona barwnikowe
Znamiona barwnikowe

Znamię barwnikowe to łagodna proliferacja melanocytów – komórek barwnikowych, które tworzą tzw. gniazda melanocytów zlokalizowane na granicy skórno-naskórkowej lub w obrębie skóry właściwej. Znamiona barwnikowe najczęściej przyjmują formę zmian o charakterze plam lub grudek, wyraźnie odgraniczonych od otoczenia, koloru cielistego, niebieskawego, brązowego lub czarnego.

 

Wyróżnia się:

  1. Znamiona skórne:
  • znamię błękitne (klasyczne, komórkowe, złożone, głęboko penetrujące znamię błękitne złośliwe),
  • plama mongolska,
  • znamię Oty i znamię Ito,
  1. Zwykłe znamiona melanocytowe:
  • plama soczewicowata,
  • znamię Clarka,
  • znamię Meischera,
  • znamię Unny,
  • znamię Spitz,
  • znamię wrodzone,
  • nevus spilus,
  • znamię typu halo,
  • znamię Meyersona,
  • znamię dysplastyczne i zespół znamion dysplastycznych.

 

Większość osób ma przynajmniej kilka znamion barwnikowych wrodzonych lub nabytych.

Znamiona barwnikowe pojawiają się od okresu wczesnego dzieciństwa. Na ich powstawanie mają wpływ czynniki genetyczne, jak również środowiskowe (ekspozycja na promienie ultrafioletowe).

 

Znamiona barwnikowe mogą występować na:

  • skórze
  • błonach śluzowych.

 

Znamiona barwnikowe najczęściej występują na skórze:

  • twarzy,
  • szyi,
  • tułowia,
  • kończyn,
  • podeszew i dłoni,
  • przestrzeni międzypalcowych,
  • okolicy podpaznokciowej,
  • błony śluzowej jamy ustnej,
  • jamy nosowej,
  • narządów płciowych

oraz w obrębie siatkówki oczu.

Obraz kliniczny jest zróżnicowany, w zależności od typu znamienia. Przy występowaniu dużej ilości znamion (>50) o średnicy powyżej 1 cm i nieregularnej strukturze rozpoznaje się zespół znamion dysplastycznych (atopowych).

Znamiona barwnikowe przede wszystkim powinny być różnicowane z czerniakiem – złośliwym nowotworem skóry o charakterze inwazyjnym, mogącym zająć inne narządy.

Właściwym postępowaniem w sytuacji występowania znamion barwnikowych jest ocena wideodermatoskopowa. Badanie wideoderamtoskopowe pozwala ocenić każdą zmianę w dużej rozdzielczości i ustalić czy istnieje konieczność jej usunięcia czy też należy obserwować je cyklicznie tak jak zaleca to Międzynarodowe Towarzystwo Dermatoskopowe. Częstotliwość badania zależy od tego czy w rodzinie pacjenta występował czerniak i obejmuje odstępy od 3 miesięcy do 1 roku.

Znamiona klinicznie i dermoskopowo niepokojące powinny zostać usunięte chirurgicznie i koniecznie ocenione w badaniu histopatologicznym.

 

 

 

 

 

Te zabiegi w tym POMOGĄ
Informacje +48 668 793 039